Vanmiddag komt Pip naar binnen huppelen maar met een hoop gekrijs, een speenvarken is er niks bij!
Huh???
In ene zie ik dat ze wel een heeeeele grote mond heeft met uitsteeksels. Zwarte uitsteeksels!
Mijn hart verzakt bijna. Ik gil en ren weg.
Maar ben alleen dus hup boerin, rug recht adem halen en naar binnen.
Ik denk minstens aan een rat of een vleermuis en het bloed trekt langzaam naar mijn tenen. Ze heeft het vast in mijn bed gelegd want ze rende de trap op....
Knikkende knietjes en Pip zit stralend van trots op de trap en op de middelste traptrede drentelt iets heen en weer, trippeltrippeltrap.
Een woelmuis, hallo woelmuis!
Woelmuis is helemaal ongedeerd, knap en lief en oh wat ben ik trots!
Maar lieve Pip we stoppen haar niet in een hokje....ik weet dat wil je het allerliefste maar ik heb woelmuis weer in het houthok losgelaten.
En toen een sterk bakkie nespresso gedronken en Pip heel veel knuffies gegeven dat ze zo lief met andere diertjes omgaat...geen schrammetje had woelmuis!